म!!!

म
मेहनत गरेर
धन कमाउन सक्छु
तिमीसङ मिल्ने
जात कमाउन सक्दिन।
म अझै पनि रात भर
तिम्रो एउटा म्यासेजको
प्रतीक्षा गरेर बस्न सक्छु
तर आश गर्न सक्दिन।
म घन्टौं सुनिदिन सक्छु
तिम्रा कसमहरु
तर
विश्वास गर्न सक्दिन।
म जिन्दगी भर
तिमिलाइ प्रेम गर्न सक्छु
तर अब
म तिम्रो हुन सक्दिन।

हे नारी!

 मैले सोधेको थिए

हामी उड्न जाउ न

खुल्ला आकाशमा

संघर्ष गर्दै हावाको बेगसङ

लड्दै यो समाजको भेदसङ

मैले सुनिश्चित गरेको थिए

तिम्रो स्वतन्त्रता।

तर

तिमिले भन्यौ

मलाइ ठिक छ यहि

सुनको पिजडा!

मौनता

मेरो मौनतालाइ
खोइ के भनेर बुझ्यौ तिमिले
म जान्दिन।

मैले म्यासेज नगर्दा
तिमिले बिर्सेछ भन्ने ठान्यौ कि?
त्यस पछि हाम्रो बोल्चाल भएको छैन।
कहिले काहीँ म व्यस्त हुँदा
तिम्रो फोन नउठाउदा
तिमिले अर्कै भेटेछ भन्ने सोच्यौ कि
त्यस पछि हाम्रो कुराकानी भएको छैन।
तिमिले मलाइ जहिल्यै बिदा गर्न आउने
माछा पोखरीको त्यो क्याफेमा
अस्ति तिमिसङ भेट भएन
मन खिन्न भयो तर एउटा मनले भन्यो
ठिकै छ
जुन हातले अर्कैको चुरी लाउने छ एकदिन
आज त्यो हातको लागी किन दुखी हुन्छ्स?
तर के मान्नु पागल मन मान्दै मानेन
थाहा थियो तिमी आउदिनौ भन्ने
र पनि यी आखाले हेरिरहे क्याफेको ढोका तिर
त्यो बाटो भएर
कती आए कति गए
हाम्रो पुराना यादहरु पनि कती आए कति गए
तर आएनौ तिमी
न आयो तिम्रो फोन
म एकोहोरो हेरिरहे
मेरै छेउको टेवलमा बसेका छन एउटा जोडि
र केटोले खिचिरहेको छ एउटा फोटो
केटिले कफि पिउदै गरेको।
मैले मन मनै कामना गरेको छु
उनीहरु भेटिरहुन
सधै भरि
यसै गरि

च्युतेन मा!

हरेक च्युतेनमा

 
फूलपाती चडाएर
हरेक मन्दिरमा
धजा चडाएर
मागेको थिए तिमिलाइ,
सायद लेख्नु पर्थ्यो कि
तिम्रो नाम
वा
कोर्नु पर्थ्यो तिम्रो चित्र
तिमि अरु कसैकि भयौ
मैले चडाएको फूलपाती
ओइलिएर कुरिरहेको छ
तिम्रो आगमन।

मेरो दारीमा ऊ

दार्हि लामा भैसकेका छन। झुस्स परेका. थाहा छैन पछिल्लो पटक कैले हो काटेको पनि, समय बितिसक्यो।
कपाल पनि झरेको झर्यै गर्छ, कोशिस नगरेको होइन रोक्नलाइ तर भन्छन नि केहि कुरा हाम्रो नियन्रणमा हुदैन चाहे त्यो कपाल होस या समय रफतार  एकै छ दुबैको।
समय समयमा समयको कुरा आइरहन्छ। समय यस्तै त छ नि साथी रेडियोमा बजेको भि टेनको गीत जस्तो- मन परे सुनिरहु लाग्ने मन नपरे पनि बदल्न नमिल्ने। आज थोरै समयको कुरा गराैन है?

त्यो समयमा म जम्मा जम्मि ४९ किलो मात्र थिए। ऐना अगाडि उभिएर नियाल्थे म आफैलाइ,मेरो शरिरका हड्डिहरु प्रस्ट देखिन्थे ऐनामा। यदि यो फिल्ड छोडेर म मेडिकल तिर गाको भए के थाहा म आफ्नै शरिरलाइ हेरेर ओस्टियोलोजि पढिरहेको पो हुन्थे कि? थाहा छैन मलाइ। खैर! मेरो कलेज देखि केहि पर मैदान छ एउटा शान्त, सुन्दर र हरियाली मैदान नदि किनारमा। म त्यहि मैदानमा छु ऐले। मेरो शरिर लमतरान्न परेर सतेको छ घाँसमा र हरिरहेछन मेरा आँखाले आकाशमा बादलहरुको बिचित्र नाटक। म कैले काँहि सोच्छू मान्छेहरुलाइ झगड्न  के बादलले सिकायो होला त ?
केहि टुक्रा बादललाइ हावाको झोक्काले क्रमस नजिक ल्याउदै छ। सुस्त सुस्त बगिरहेछ हावा, हावाको सिरेटो मेरो कानमा सुस्तरि केहि भनेर जान्छ। हावाको आवाज अबोध बालक जस्तो छ। मैले धेरै कोशिस गरे बुझ्नलाइ तर खोइ के पो भनेर गयो हावा, फेरि फर्केर आउछ आउदैन।
म फेरि आकाश तर्फ नै हेर्छु ऐले बादलका टुक्रा धेरै नजिक आइसकेका छन। मलाइ थाहा छ अब बादलमा बन्ने छ एउटा आक्रिति र म खोज्ने छु तिमिलाइ बादलको त्यहि आक्रिति भित्र। तिमि फरक पनि त छैनाै नि बादल भन्दा, कति पनि। तिम्रो सुकोमल थीयो अनुहार , तिमि पनि सिपालु थियाै शान्त पार्नलाइ मेरो रिस। यदि आज तिमि यहाँ हुदि हाै  त थाहा छ, मैले तिमिलाइ निक नेम के दिने थिए? - बादल!
के मन पर्दो थियो होला तिमिलाइ मैले दिएको नाम? सायद तिमिले भन्दि हाै - " तिमिलाइ त  निक नेम दिन नि आउदैन उल्लु, केटिको नाम पनि बादल हुन्छ त कहि?"
बरु जून भन न! जून, के म जून जस्तै राम्रि छैन र?  यहि आवाज मेरो कानमा गुन्जियो,
मलाइ लाग्यो तिमि छेवैमा छाै मेरो, तर तिमि त्यहा छैनाै वास्तबिक्ता त्यहि त हो नि।

आकाशमा हावाको बहाब बड्न थाल्यो, नजिएका  बादलका टुक्रा फेरि टाढिन थाले, एक्कासि बादल मडारिन थाल्यो मैले भनेको थिए नि, समय समयमा समय समय यस्तै भैदिन्छ।
बर्सातका केहि थोपा अनुहारमा परिसकेका छन तर पनि यहाँबाट उठन मन छैन मलाइ । केहि जोडि परेवा मेरै माथिबाट उडिरे गए, सायद बर्सात छल्नलाई होला।

यहि बादल र बर्सातको जस्तो थियो नि हाम्रो प्रेम पनि। म कहिल्यै निर्णायक भइन प्रेममा। मन परायौ पनि तिमिले, प्रेम प्रस्ताव गर्यौ पनि तिमिले, र छोडेर गयौ पनि तिमि म बर्सात भएर पछ्याइ रहे तिमि हिडेका पाइलाहरु, तिमिले निर्देशित गरेका दिशाहरुमा हावाले उडाएर लैजाने बादलको  एउटा टुक्रा जस्तै।

यति भनिरहदा मैले तिमिलाई प्रेम गरेकै होइन भन्न् खोजेको होइन। मैले त प्रेम गरेको हो, तिमिलाई देखेको पहिलो दिन देखि नै कलेजको गेटबाट छिरेर ई-रिक्साकोबाट झर्दै गर्दा तिमिलाई देखे पछि एउटा अप्रत्यासित जस्तो आफ्नोपना महशुस गरेकै हो। ती गर्मिका दिनमा चिसो हावाले छोएर जादा दिने सितलता जस्तो, वा धेरै पछि तिमिले र मैले एउटै प्लेटबाट खाने देउरालीको विर्यानीले दिने आनन्द जस्तो।

कलेजको पहिलो दिन भाग्यवस भनौ वा दुर्भाग्यवस भनौ तिमि म बसेकै बेन्चको दायाँ पट्टिको सिटमा आएर बस्यौ। आफुले मन पराएको मान्छे नजिकै बस्दा एकदमै असजिलो महशुस हुदो रहेछ मेरो जिन्दगीको नयाँ अनुभव थियो त्यो।

रुररल सोसियोलोजीको क्लास थियो त्यो, सरले नबुजिदो लवजमा समाजमा हुने बिहेका प्रकार पढाइरहदा तिमि ठुलो ठुलो स्वरले सरको हो मा हो थपिरहेकि थियौ। थाहा छैन त्यो बखत के पो चलेको थियो तिम्रो मस्तिस्कमा मैले चाहिँ सोचेको थिए तिमि र म बिहेको जग्यमा तिमि मेरै दाहिने तर्फ बसेको। त्यो दिन २ पटक सम्म मलाई छोइरहने  तिम्रो बाहिने हातको कुइनोको खुब सम्झना आउछ मलाइ, दोस्रो पटकमा तिमिले भनेकि थियौ "सरि है झुक्केर लाग्यो" डोन्ट माइन्ड 'इट्स ओके' मैले भनेको थिए। कस्तो मजाकिलो दुर्भाग्य पुर्ण सम्योग यो हाम्रो जिन्दगीको पहिलो  र अन्तिम कुरा सरिबाट सुरु भएर सरिमा नै अन्त्य भयो।

अर्को दिन हर्टिकल्चरको पहिलो क्लासमा सबै जनाको परिचय भयो। त्यो दिन तिमि म भन्दा अघिल्लो बेन्चमा थियौ। तिम्रो परिचय पछि मैले परिचय दिए, त्यो क्लास यसै सकियो त्यो दिन तिम्रो नाम थाहा भयो मलाई तिमिले मेरो कुरा के कति सुन्यौ मलाई थाहा छैन। त्यहि दिउसो क्यान्टिनमा पनि भेट भयो तिमिसङ कलेजको सानो सङ्सारमा हामी ठोकिने बाटोहरु, ति घुम्तिहरु जता जतै थिए। हामी पनि केहि कुराको प्रवाह नगरि स्वत्नत्र नदि झै बग्दै हिडिरह्यौ मोदहरुमा, किनाराहरुमा तिमि र म नजिक हुनुको पनि एउटा अनौठो छ कहानी खोइ किन हो यहाँ लेखिरहन मन छैन। 

ती पुराना दिनहरु फर्केर हेर्दा  म आज बाँचेको जिन्दगी निरस लाग्छ तर अब बास्तबिक्तामा बाँच्नुको विकल्प पनि त छैन नी। कालान्तरमा भविष्य सोच्ने मैले त्यो प्रेमको भविष्यको बारेमा किन केहि सोचिन होला? तिमिसङ् किन कहिल्य केहि भनिन होला भन्ने लाग्छ मलाई। देशको  राजधानीमा हुर्केको तिमि, मेरो लागि सबै कुरामा पर्फेक्ट मान्छे  तिमि सायद मलाई कहिल्य लागेन होला एकदिन छुट्टिनु पनि पर्छ। मलाई लागिरहन्छ प्रायः सबै कुरामा तिमि भन्दा अव्बल कहिल्य पनि हुन नसक्ने मान्छे म, तिमिले म'मा के देखेर मन परायौ होला?

तिमिलाई देख्न पाउदिन आज म र पनि त्यो बेलाको तिम्रो आँखाबाट मलाई म' हेर्न मन छ।

सामान्य सपनाहरु

यो कस्तो जिन्दगी हाम्रो जहाँ सपना पनि सपना जस्तो देख्न सकिँदैन।

सपनाहरु यहाँ बिपना जस्ता छ्न। परिस्थिले, समयले अनि जिम्मेवारीले थिचेर बनाएको लेप जस्तो आखामा आएर टासिदिन्छन सपना यहाँ । हरेक पटक कसैले मेरो उद्देश्य के हो? मलाइ जिन्दगीमा के गर्नु छ भनेर सोध्यो भने कति पनि नहिच्किचाइ दुइटा मात्र कुरा आउँछन 'यार जिन्दगीमा एउटा गतिलो घर बनाउन पाए, बा आमालाई प्लेनमा चडाएर निर्धक्क काठमाडौ वा पोखरा यस्तै कुनै ठाउँ घुमाउन पाए " मलाइ लाग्छ यी सपना मेरा मात्र हैनन म जस्तै मद्यम बर्गमा जन्मिएका खाली खुट्टा माटोमा धसारेर हिडेका धेरै युवाको सपना हो। मलाइ थाहा छ यो। कति सस्ता छ्न हाम्रा सपनाहरु जुन पैसाले किन्न सकिन्छ। कति घातक छन हाम्रा सपनाहरु जसलाइ पूरा गर्न यो जिन्दगी हासी हासी फालिदिन सक्छौ हामी चाहे त्यो खाडीको तातो घाममा होस वा जम्बु कस्मिर तिरको चिसो हिउँ मा लड्दा लड्दै होस। साना सपनाको अघि यो ठूलो जिन्दगी पनि केही नहुदो रहेछ। तर यी सपनाहरु सजिलै कसैको अगाडि भन्न सकिँदैन। यो कस्तो विवस्ता होला हाम्रो। अनि म सजिलै झुट बोलिदिन्छु । तर बास्तबिकता यहि हो हाम्रो, आजका अधिकास युवाको सपना भनेकै जाबो एउटा घर बनाउनु छ अनि कसरी हुन्छ समाजको रुपान्तरण कसरी होला यो देशको बिकास। यहि सपनाको भारी बोकेर गरिब युवा खाडिमा हिड्छ्न अलिधनी अस्ट्रेलिया, युरोप, क्यानडा र अमेरिका। यो देश यसै रित्तिएको हैन। ड्राइभरले गाडी रोक्छ। म सोच्मग्न मुन्द्रा देखि अलि बाहिरिन्छु। पिसाबले च्यापेको छ एकदमै। गाडिको कोलियामा झर्ने यात्रुको भिड छ। म त्यही भिड्मा अलि अलि च्यापिदै अलि अलि पिसिदै ढोकाबाट बाहिर निस्कन्छु। 

मेरो जिन्दगीले मलाइ च्यापिन अभ्यस्त बनाएको छ। गाडी लामो समयको लागि रोकियो, सायद खाना खान होला। नेपालमा बसमा यात्रा गर्दा मेरो एउटा नियम छ 'कसैले फ्री मा ख्वाए पनि खाना (भात) नखाने" सायद जिन्दगीमा मैले इमानदारीता पुर्वक मानेको नियम यहि एउटा हो। यात्रुहरु खाना खान थाले म छेउको पसलमा पसेर एक कप चिया भने अनि एउटा चिसो बेन्चमा बसेर चिया पर्खिरहे। एकछिनमा चिया आयो। मैले चियाको कप तिर हेरे अनि चिया ल्याउने साउनीको अनुहारमा हेरे दुबै उस्तै लाग्यो। त्यो चिया हेर्दै नमिठो थियो। एलदम सेतो मानौ साहुनीले आफुले लगाएको अलिकति पाउठरको धुलो हालेर ल्याएकी हुन। चिया पकाउनु एउटा कला हो। चिया पकाउन एकदम सजिलो छ तर मीठो चिया पकाउन एकदम गाह्रो। चिया पकाउनु र केटि फकाउनु उस्तै हो भन्छ्न दुबै कुरामा धैर्यता चाहिन्छ। 

खैर! पैसा तिरेर किनेको चिया नखाइ यसै छोड्न पनि मनले मानेन फेरि राती भोक लाग्ला कि भन्ने पिर। धादिङको जाडो उस्तै त्रिशुलीको सिरेटो उस्तै। मैले चिया पिउन सुरु गरे। बाहिर चिसो छ। बरु बस भित्रै गएर बस्ने निर्णय गरे। सिटमा यसै पल्टिरहदा प्यास लागे जस्तो भयो झोलाबाट पानीको बोतल झिकेर पिउदै गर्दा अलिकती पानी छातीको बाहिने पट्टि पोखियो छाला झन चिसो भयो अनि दिमागमा एउटा पुरानो घटनाको याद आयो जुन यसप्रकार थियो: SLC दिएर प्लस टु पढ्दा मलाइ एकजना केटि खुब मन पर्थिन तर हाम्रो फ्याक्ल्टी फरक थियो। फ्याक्ल्टी फरक भए पछि बिल्डिङ पनि फरक उस्तो देख्नै गाह्रो हुने। उसको बिल्डिङ तिर रसायन बिज्ञानको ल्याब थियो हप्तामा एक पटक ल्याब जादा यहि उनिहरुको छिटो छुट्टी नभएको भए उसलाइ देखिने त्यही ५% चान्स हुन्थ्यो। त्यही पनि मेरो लागि ठूलो थियो। म गाउँ बाट पहिलो पट्क बजार पढ्न गएको बजारका स्कुल कलेजको खासै मेसो थिएन सुरुमा पछि यसो बुझ्दै जादा तेस्रो घन्टी पछि ५ मिनेट जतिको ब्रेक हुने रहेछ कलेजमा त्यही समयमा पानी पिउन जाने ट्यवाइलेट जाने गर्दा रहेछ्न सबै जना। एकदिन साथीले पानी पिउन जाम भनेर कर गर्यो मैले पनि हुन्छ नि त जाउ भनेर धारामा जादा त्यो केटिसङ धारामा भेट भयो। त्यस पछि देखि करिब एक महिना जति त्यो समयमा म निरन्तर धारामा पानी पिउने निहुमा जान थाले। उ प्राय उसको साथीसङै आउथी मलाइ केही भन्ने वा बोल्ने हिम्मत थिएन बस उसलाइ लुकेर हेर्थे अनि आफ्नै कक्षा फर्कन्थे। नेपालगन्ज गर्मीको मौसम, एकदिन उसले आफ्नो साथीलाइ छ्याप्छु भनेर फालेको एक अन्जुली पानी झुक्किएर मेरो बाहिने छातीमा आएर पोखियो। सब जना गल्ल हासे म लाजले रातो पिरो भए। उ अलिकती ग्लानी मान्दै हासी र त्यो दिन उसको नाम थाहा पाए मैले। त्यो पानीको शितलता आज फेरि मैले मेरो छातीमा महसुस गरे। केही पलहरु जिन्दगीभर याद आइरहन्छन भलै त्यो मान्छे याद आओस न आओस ........................................................

यहाँ

छोडिँदै गइदो रहेछ बिस्तारै जिन्दगी।

जसरी छाडेर जान्छ
खोलाले आफ्नै छालहरु
मयुरले आफ्नै चालहरु।
जसरी छाडेर जान्छ एक परदेशिले
भर्खर जन्मिएकि आफ्नी सानी छोरी
यदि छोडेर नै जानु छ भने त
किन गर्नु प्रेम
किन गर्नु यी यावत दुखहरु
सायद छोडेर जानू त्यति सजिलो पनि हुदैन क्यारे
निदाएको आँखा बिउझिए जस्तो।

तारा!

कसरी सम्झाउ म तिमिलाइ

के भनेर बुझाउ म तिमिलाइ
म आफै पनि बाटो भड्किएको ढुङा हुँ।

म खसिरहदा तिम्रो आकाशमा
तिमिले मागेकी थियौ- आफुलाइ मन पर्ने मान्छे।
अब कसरी पुर्याउ तिम्रा चाहनाहरु?
म आफैले पनि त मलाइ मन पर्ने मान्छे उतै छोडेर आएको हुँ।

सवाल

सुर्यमुखिले सुर्यलाइ पछ्याए जस्तै

जिन्दगीभर कहाँ पछ्याउन सकिएला र तिमिलाइ 

बरु म तिम्रै छेउमा गुलाब बनेर फुलिदिउला। 

या त तिमी फुल्ने गमला बनिदिउला! 

ढकमक्क फुलिरहनु तिमी म तिम्रो भार सहिरहुला। 

अथवा म हावा बनेर

तिमिलाइ पछ्याइरहुला

तिम्रा कोशिका भरी फिजारिएर 

तिम्रो मुटुबाट सन्चालित भएर 

म पुगुला तिम्रो शरीर भरी 

वा तिमिलाइ शितलता दिन बहिरहुला तिम्रै वरिपरि म! 

अथवा कलकल बग्ने पानी बनेर

तिमि फुल्ने खेतबारि भिजाइदिउला 

तिमिले बोक्ने गाग्री भरिदिउला 

तिमिले पिउने चियाको रङ फिजाइदिउला 

तिमिले भन्छौ भने। 

अथवा तिमिलाइ प्रेम गरिरहने 

म प्रेमी बनेर हटाइरहुला बाधा अड्चन 

थपिरहुला खुसिका पल 

प्रेमको बर्सात बनेर 

भिजाइरहुला तिम्रो मन 

बनेर फूल गुलाबको सिउरिरहुला तिम्रो केशमा

वा बनेर तिम्रै प्रेमी सुन्दर बनाउला यो जिन्दगी।

फोटो

 हाम्री आमाको अनुसार फोटो खिच्दा हासेको राम्रो फोटो हैन रे,  फोटो खिच्दा गमक्क भएर बस्नु पर्छ रे, त्यसैले आमाले हासेका १/२ वटा क्यान्डिड फोटो बाहेक अरु फोटोमा हासेको देखिदैन।

हुन त आमाका फोटोहरु नै कती होलान र ? गनेरै भन्ने हो भने एक दर्जन जति होलान - केही थान एल्बममा केहि मेरो मोबाइ फोनमा।

आमाको बिहे हुदा क्यामेराको उस्तो चलन थिएन, भए पनि आजको जस्तो थिएन, फोटो खिच्ने भनेकै नागरिकता बनाउदा बेलाको व्लायाक एन्ड ह्वाइट फोटो हो। त्यसैले आमा-वा को बिहेको फोटो पनि छैन एल्बममा। हेर्नुस त प्रबिधिले मान्छेका सम्झनमा पनि असर गर्दो रहेछ।

एल्वममा भएको आमाको र मेरो एउटा फोटो छ म एक-दुइ बर्ष तिरको हुदा होला। अर्को केही बर्ष अगाडी डिजिटल क्यामेरा आइसके पछि बा-आमाको फोटो छ। जुन आमाले ठूलो बनाएर भित्तामा अड्याइनु भएको छ।  आमा-बा को त्यही फोटो सङै जिल्ला शिक्षा कार्यलयले मलाई दिएको एउटा सम्मान पत्र पनि  झुन्डिएको छ भित्तामा। त्यसको लगत्तै मामाघरको मेरा बाजे ए बज्यैको एक प्रती फोटो छ भित्तामा। बाकी भित्ता सबै खाली छ आमाको फोटो एल्बमको जस्तै।

कहिले काहीँ सोच्छु म, मान्छेलाइ फोटोको आवश्यकता के के कारणले पर्छ होला है? जस्तो कि बिर्सन लागेका यादहरु फेरि ताजा गर्न, देश बिदेशका कुराहरु हेर्न वा आफुलाइ मन परेको मान्छे आफ्नो नजिकको अर्को मान्छेलाइ चिनाउन वा देखाउन, यस्तै यस्तै त होला नि?

अस्ति आमाले कुपिन्डे दह घुम्न जान मन छ भन्नू भयो।  खोइ कस्ले पो हो आमालाइ कुपिन्डे दहको बखान गर्नु भएको रहेछ, सौभाग्यवस केही साल अगाडी तिमी र म पनि पुगेका थियौ त्यहाँ, मैले मोबाइलमा त्यही दहको फोटो देखाए, फोटोको अन्तिम अन्तिम तिर तिम्रो र मेरो सङै उभिएको फोटो पनि रहेछ।

त्यो फोटो आमाले देख्नु भयो र म तिर को हो? को भावले हेर्नु भो।

मैले पनि तिम्रो बारेमा भनिदिए। अनि संयोग हेर न तिमी त्यो फोटोमा गमक्क भएर बसेकी रहिछौ, आमालाइ त्यो फोटो मन पर्यो अरे, एकछिन तिम्रो लागि तारिफको पुल बाध्नु भयो।

त्यस पछि मैले तिम्रो अरु अरु फोटो पनि देखाइदिए आमालाइ तिम्रो त्यो सारी लाएको फोटो हिजो देखि आमाको फेबरेट फोटो भएको छ।

आज आमासँग कोदो टिप्न गएको थिए म। आमाले फेरि तिम्रो कुरा झिक्नु भयो, को हो? कसकी छोरी ? घर कहाँ ? के गर्छे आदि आदि। मैले पनि केही केही कुराको जबाफ दिए, कुनै बेला कोहि केटिको नाम म सङ जोडिदा रिसाउने आमा आजकल खुब चासो दिन थाल्नु भएको छ। सायद उमेरको प्रभाव होला। 

हिजो दशैको दिन टिका लगाउदा सबले के के भनेर आशिर्वाद दिए मलाइ, तिमिलाइ पनि दिए होलान। हाम्रो परिवारको जेठो छोरा होस अब पढेर मात्र हुन्न, बिहे गर्नु पर्यो भनेर सबले जिस्काए, म बाहिर बाहिर लजाए मन मनमा मख्ख परे जे होस मनको भावना मन भित्रै राख्ने सफल भए। तर तिमिलाइ पनि खुब सम्झिए नि मैले, तिमिलाइ बाडुल्की लाग्यो होला कि नाइ तिमिले भनिनौ।

बिहे क्या अनौठो सम्बन्ध हुदो हो जस्तै लाग्ने है, जिन्दगीमा एक पटकको अनुभव होला है यो त? तिन-चार पटक बिहे गर्नेहरुले पहिलो पटक झै महशुस हरेक पटक गर्छन होला कि नाइ खोइ कहिले कहिले यस्तै कुरा सोचिबस्छु म। 

आमाका आजकल केही चेक लिस्टहरु छन। जस्तो कि एकपटक बा-सङ कासी धाम दर्शन गरेर गङ्गा नदिमा नुहाउने, एक पटक प्लेन चढेर काठमाडौ गइ पशुपति दर्शन गर्ने र चिडियाखाना घुम्ने, एकपटक पोखराको फेवातालमा ढुङ्गामा चढ्ने आदि आदि अब आमाको एउटा अर्को सपना थपिएको छ, जेठी बुहारी सङै फोटो खिचेर त्यसको फ्रेमिङ गरेर आफ्नो फोटो नजिकै भित्तामा झुम्ड्याउने, अब आमाका यी सपनाहरू पूरा गर्न मेरै काधमा छ।

भन अब आमासङै फोटो खिच्न कैले आउने हो तिमी?