ओ कवि

 ओ कवि

कती लेख्छौ कबिता

आशुका

कती लेख्छौ गित

दुखका।

यी गीत कविता लेख्दा लेख्दै

खुइलियो तिम्रो कपाल

सेता भए दाह्री जुङ्गा

अब त आँखा खोल

हेर आफुलाइ ऐनामा

यो समाजको दुख

कहिले सम्म बोकेर हिड्छौ

तिम्रो चाउरीएको छातीमा ?

एक्से गरेर हेर छाती

फोक्सोमा दाग छ कि त

फेरि नभन्नु यो दाग प्रेमले दिएको हो।

यो शहरको हावा के कम थियो र

फेरि सल्कायौ तिमिले अर्को चुरोट।

ओ कवि

अब त नलेख प्रेमको कबिता

तिमीले प्रेम गर्ने मान्छेको

२ बर्सको भैसक्यो बच्चा पनि

अब त खोज आफुलाइ

अब त भेटाउ आफुलाइ

सधै खोजेर हिड्छौ सपना

लगाए टीका पुतलीको

अब त भएन र लगनको टिको लगाउने समय?

ओ कवि

कलम मात्र बोकेर भएन अब

बोक जिम्मेवारी बा-आमाको पनि

अब त खोज जागिर

पकाउ भात

चलाउ पाखुरा

तिमिलाइ पर्खी बसिरहेको छ

एउटा नयाँ युगको क्रान्तिले।