कबिता

अपबाद

उहिले जवानिमा थिए।
भर्खर IAAS छिरेको।
कालो चस्मा थियो आखामा
झोला छट्के भिरेको।

त्यहि दिन त हो
उसङको पहिलो भेट
कलेजको ठूलो गेट
आँखा गाजलु
मुस्कान लजालु
घुम्रेको कर्ली थियो कपाल
पहिलो नजरमै भयो प्यार
अनि मेरो हाल बेहाल।

पर पुगेर मुसुक्क हासेर
फर्केर थिइ हेरेकि उसले
म घायल भएर
त्यहि छेउमै उभिएर हेरिरहे
उ सानी सानी हुँदै गइ
उ पर पर टाढिदै गइ।

अनि हराएर गइ - बाटोको मोडबाट।

अर्को दिन फेरि देखे उसलाई
क्लास रुममा, पहिलो बेन्च।
आँखा ठुला, काला मृग झै।
बायो केमिस्ट्रीको क्लास
खोइ! के के रियाक्सन भए म भित्र?

सधै सधै उहीँ चाउचाउ कपाल बोकेर
मन्दिर वरिपरि, कलेज भरी
बाटो भरी, क्लास भरी, आँखा भरि,
यो मन भरि
कहाँ कहाँ देखिइन र उ?

तर हरेक भेटमा
उ कलि कम राम्री, अलि कम सुन्दर हुँदै गइ।
खोइ के कारण थियो, केही भ्रम भयो कि?

एक दिन
इकोनोमिक्सको क्लासमा
म्यामले Law of Diminishing marginal utility पढाउनु भयो।